چندی پیش یکی از دوستان برای ارائه پروژه دانشگاهی خود مصاحبه‌ای تصویری را با من انجام داد و پرسش‌هایی را در زمینه تعریف، مزایا و ویژگی‌های آموزش الکترونیکی و تاریخچه و وضعیت آن در ایران مطرح کرد. به نظرم رسید شاید برخی نکات مطرح شده در این گفتگو مورد توجه خوانندگان گرامی قرار گیرد و انتشار آن زمینه‌ای برای بهره‌گیری از دیدگاه‌ها و تذکرات دوستان فراهم سازد. لذا متن پیاده ‌شده این گفتگوی غیر رسمی را پس از ویرایش در اینجا تقدیم می‌کنم:

این روزها بسیاری از سازمان‌ها و اغلب مراکز آموزشی به راه‌اندازی دوره‌های آموزش الکترونیکی فکر می‌کنند و برای عقب نماندن از قافله فناوری هم که شده، فعالیت در عرصه یادگیری الکترونیکی را در برنامه‌ها و شعارهای خود قرار داده‌اند. با این حال، آنچه در عمل مشاهده می‌شود چندان موفقیت‌آمیز نیست. بررسی دلایل این ناکامی‌ها نیازمند مجالی دیگر است، اما به نظر می‌رسد اگر آنها که بنا دارند تازه در این وادی قدم بگذارند از تجارب ده ساله داخل کشور در این زمینه و آزموده‌های سایر مراکز استفاده کنند، سال‌ها جلو خواهند افتاد و بسیاری از تجربه‌های تلخ و پرهزینه را تکرار نخواهند کرد.
در این یادداشت بنا دارم چند نمونه از این تجربیات را به صورت گذرا مطرح کنم و ضمن در معرض نقد قرار دادن این نکات، زمینه‌ای را برای دریافت و گردآوری تجربیات بیشتر فراهم سازم.